کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

نوموفوبیا: ۹ نکته درباره علائم، تشخیص و درمان بی ‌گوشی هراسی

تلفن‌های همراه به بخشی همه جا حاضر از زندگی مدرن تبدیل شده‌اند. آن‌ها نه تنها به عنوان راهی برای برقراری ارتباط، بلکه به عنوان ابزار حضور در شبکه‌های اجتماعی، سازمان‌دهنده موارد شخصی، ابزار خرید آنلاین، تقویم، ساعت زنگ‌دار و موبایل بانک نیز عمل می‌کنند. در حالی که تلفن همراه بدون شک دستگاه مفیدی است، اما برخی معتقدند که وابستگی بیش از حد به دستگاه‌های دیجیتال ممکن است نوعی اعتیاد رفتاری باشد. در حقیقت، اصطلاح نوموفوبیا یا بی ‌گوشی هراسی به تازگی اختراع شده‌است تا ترس از بدون تلفن بودن را توصیف کند.

نوموفوبیا یا بی ‌گوشی هراسی نه تنها از دست دادن، جا گذاشتن یا شکستن تلفن همراه را شامل می‌شود بلکه هراس از در دسترس نبودن تلفن همراه را نیز در بر می‌گیرد. این نگرانی رو به رشد در دنیایی است که به نظر می‌رسد وصل بودن ما به هم و ارتباط داشتن‌مان بیش از پیش اهمیت دارد. وقتی آدم‌ها تلفن‌شان را گم می‌کنند، وقتی تلفن‌ همراه‌شان باتری تمام می‌کند، یا وقتی در منطقه‌ای قرار دارند که پوشش آنتن ندارد، ممکن است دچار استرس و اضطراب زیادی شوند – یا حتی احساس ترس و وحشت بر آن‌ها مستولی شود.

این ترس از نداشتن تلفن‌ همراه غالباً نشانه‌ی استفاده نامناسب از این وسیله است، که برخی از کارشناسان معتقدند ممکن است تأثیر مخربی بر سلامت روان و تندرستی داشته باشد.

استفاده‌ی مکرر از تلفن ‌همراه احتمال بروز پیامدهای منفی کوتاه مدت مانند افزایش حواس‌پرتی را دارد اما ممکن است پیامدهای طولانی مدت مانند تشدید مشکلات بهداشت روان را نیز داشته باشد یا حتی سبب بروز اعتیادهای رفتاری شود.

۱. نوموفوبیا چیست؟

آیا برای‌تان پیش آمده که تلفن همراه‌تان را پیدا نکنید و در اثر آن احساس دستپاچگی شدید و حتی هراس به شما دست بدهد؟ آیا این فکر که در مکانی منزوی و بدون آنتن گیر بیفتید، سبب می‌شود که ترس و وحشت به وجودتان بیفتد؟ اگر این‌طور است، فقط ممکن است برخی از علائم نوموفیوبیا را داشته باشید.

نوموفوبیا شکل مختصر عبارت “فوبیای بدون تلفن‌همراه بودن” به انگلیسی است. این اصطلاح برای اولین بار در مطالعه‌ای که به سفارش دفتر پستی انگلیس در سال ۲۰۰۸ انجام شد، پدید آمد. این مطالعه در نمونه‌ای روی بیش از 2100 بزرگسال، نشان داد که 53٪ از شرکت‌کنندگان دچار نوموفوبیا بودند. این بیماری با احساس اضطراب در زمانی که افراد تلفن‌های خود را گم می‌کنند، باتری تلفن‌شان تمام می‌شود یا آنتن ندارد، مشخص می‌شود.

این مطالعه نشان داد که این ترس می‌تواند چنان قدرتمند باشد که ممکن است بسیاری از افراد هرگز حتی در شب یا در مواقعی که تلفن‌شان را استفاده نمی‌کنند باز هم آن را خاموش نکنند. در پاسخ به این سؤال که چرا هرگز تلفن‌های خود را خاموش نمی‌کنند، 55 درصد نیاز به برقراری ارتباط با خانواده و دوستان را بیان کردند، 10٪ گفتند که به دلایل کاری لازم است در دسترس باشند و 9٪ گزارش دادند که خاموش کردن تلفن‌شان باعث نگرانی آن‌ها می‌شود.

شاید ترس از دست دادن چیزی باعث می‌شود که بسیاری از آدم‌ها حتی اگر وسط کار دیگری باشند به تماس‌های تلفنی یا پیامک‌ها پاسخ می‌دهند. این مطالعه نشان داد که افراد برای پاسخ دادن به تماس، اغلب مایل به قطع فعالیت‌های زندگی بودند. بیش‌تر افراد (80٪) تمایل داشتند در حین تماشای تلویزیون به تماس‌ها پاسخ دهند، 40٪ هنگام خوردن غذا به تماس پاسخ می‌دادند و 18٪ نیز هنگام خواب مایل به پاسخگویی به تلفن‌شان بودند.

۲. نوموفوبیا چه‌قدر شایع است؟

در حالی که پژوهش‌ها در مورد این پدیده هنوز محدودیت دارد، یافته‌های موجود نشان می‌دهند که نوموفوبیا بسیار شایع است. در یک مطالعه در هند مشخص شد که بیش از 22٪ از شرکت‌کنندگان علائم نوموفوبیای شدید را تجربه می‌کنند. حدود 60 درصد از افرادی که در مطالعه شرکت کرده بودند، علائم متوسطی از این بیماری داشتند.

۳. علائم نوموفوبیا

فوبیا نوعی اختلال اضطرابی است که نشانه‌ی آن ترس غیر منطقی از یک شی یا یک وضعیت است. این حالت، ترس از بدون تلفن بودن یا بودن در منطقه‌ای است که آنتن تلفن همراه پوشش ندارد.

در حالی که نوموفیوبیا یک اختلال بالینی نیست، اما برخی از علائمی که معمولاً در رابطه با این ترس مشخص می‌شوند عبارتند از:

– توانایی خاموش کردن تلفن‌تان را ندارید

– مدام تلفن‌تان را برای چک کردن پیام‌ها‌، ایمیل‌ها یا تماس‌های از دست رفته بررسی می‌کنید

– حتی اگر باتری تلفن‌تان تقریباً کامل پر باشد، باز هم آن را به شارژر متصل می‌کنید

– تلفن‌تان را با خودتان همه جا می‌برید حتی داخل دستشویی!

– برای اطمینان از اینکه تلفن‌تان همراه‌تان است، بارها و بارها وسایل‌تان را چک می‌کنید

– از نبود Wifi یا امکان اتصال به یک شبکه داده‌ی تلفن ‌همراه ترس دارید

– نگران این هستید که اتفاق بدی بیفتد و نتوانید با کسی تماس بگیرید

– استرس دارید که از فضای آنلاین جدا شوید

– برای سپری کردن زمان در تلفن‌تان، فعالیت‌ها یا برنامه‌های برنامه‌ریزی شده را بی‌خیال می‌شوید

برخی افراد ممکن است علاوه بر علائم عاطفی و شناختی، یک سری علائم جسمانی را نیز تجربه کنند. ممکن است تنفس‌شان سریع شود، ضربان قلب‌شان افزایش بیابد، ممکن است عرق کنند یا بلرزند. همچنین ممکن است احساس ضعف یا سرگیجه داشته باشند. در موارد شدید، این علائم ترس می‌توانند به یک حمله هراس تبدیل شوند.

۴. ویژگی‌های نوموفوبیا

در یک تحقیق که در سال 2015 صورت گرفت، محققان برخی از ابعاد اصلی نوموفوبیا را شناسایی کردند. ترس از عدم وجود آنتن تلفن به این دلیل است که:

– قادر به برقراری ارتباط با دیگران نیستید

– به طور کلی احساس می‌کنید با همه قطع رابطه کرده‌اید

– امکان دسترسی به اطلاعات را ندارید

– راحتی‌تان را از دست داده‌اید

افراد مبتلا به این هراس تلفن‌های خود را مرتباً چک می‌کنند، هر جا که بروند (از جمله دستشویی و حمام) گوشی را با خودشان می‌برند، روزانه ساعت‌های زیادی را با استفاده از تلفن‌های‌شان می‌گذرانند و هنگام جدا شدن از گوشی احساس ناتوانی می‌کنند.

مطالعات نشان داده‌اند که استفاده‌ی مکرر یا وسواسی از تلفن‌ همراه به افزایش استرس، اضطراب و افسردگی مرتبط است. استفاده‌ی بیش از حد از تلفن اثراتی منفی نیز به همراه دارد از جمله کاهش نمرات، افزایش اضطراب، کاهش رضایت از زندگی و نارضایتی از وضعیت سلامت کلی.

نوموفوبیا

۵. دلایل بروز نوموفوبیا

دلایل مختلفی وجود دارد که چرا مردم علائم نوموفوبیا را تجربه می‌کنند.

سودمندی برای کارهای روزانه

سودمندی تلفن‌های همراه در بروز نوموفوبیا یا ترس از نبود تلفن، نقشی اساسی دارد. تلفن‌های هوشمند قادر به انجام کارهای زیادی هستند؛ مردم از تلفن‌های‌شان برای برقراری ارتباط، تحقیق در مورد چیزهایی که مورد علاقه‌شان است، برای انجام امور تجاری، به صورت سازمان‌یافته، به اشتراک گذاشتن اطلاعات شخصی و حتی برای مدیریت پول‌شان استفاده می‌کنند.

از آن‌جایی که اکنون مردم برای کارهای بسیار مهم خود به تلفن‌شان مراجعه می‌کنند، شاید عجیب نباشد که از بی‌گوشی بودن هراس زیادی به دل‌شان بیفتد. بدون تلفن بودن، باعث می‌شود تا آدم‌ها از جنبه‌های مهم زندگی‌شان از جمله دوستان، خانواده، کار، امور مالی و اطلاعات جدا شوند.

مقدار استفاده‌ی روزانه

یک مطالعه در سال 2014 که در مجله‌ی اعتیاد رفتاری منتشر شد، نشان داد که دانشجویان روزانه نه ساعت از زمان‌شان را در تلفن‌های همراه‌شان می‌گذرانند.

محققان بر این باورند که این گونه استفاده‌ی ثابت از تلفن ‌همراه نشان‌دهنده‌ی پارادوکس فناوری است. تلفن‌های هوشمند هم می‌توانند رهایی‌بخش باشند و هم سرکوبگر. با استفاده از آن برقراری ارتباط، جمع‌آوری اطلاعات و معاشرت کردن میسر و آسان می‌شود، اما در عین حال استفاده از تلفن ‌همراه می‌تواند به وابستگی منجر شود که هم محدودکننده است و هم ایجادکننده‌ی استرس.

آشنایی با فناوری

موسسه‌ی ملی مبارزه با مواد مخدر برای نوجوانان نشان می‌دهد که این اضطراب جدا شدن از تلفن ‌همراه ممکن است در نوجوانان و بزرگسالان شایع‌تر باشد. جوانان در این دوران دیجیتالی‌تر هستند، به این معنی که در عصر فناوری دیجیتال متولد شده و رشد یافته‌اند. از آن‌جایی که آن‌ها از همان ابتدا رایانه، اینترنت و تلفن‌های همراه را تجربه کرده‌اند، این دستگاه‌ها اغلب جزء لاینفکِ زندگی روزمره هستند.

۶. تشخیص

این نوع ترس بسته به علائم و نشانه‌هایی که دارد، ممکن است معیارهای هراس خاص موقعیتی را داشته باشد. نشانه‌ی هراس خاص ترس غیر منطقی و بیش از حد و واکنش ترس اغراق‌آمیزی مشخص می‌شود که تناسبی با تهدید واقعی ندارد.

محققان پرسشنامه نوموفوبیا (NMP-Q) را برای ارزیابی علائم نوموفوبیا تهیه کرده‌اند، و مطالعات نشان می‌دهند که این پرسشنامه یک معیار مفید برای ارزیابی ترس از نبود تلفن ‌همراه است.

این پرسشنامه از پاسخ‌دهندگان می‌خواهد که میزان موافقت یا مخالفت خود را با جملات زیر بیان کنند:

– “من بدون دسترسی مداوم به اطلاعات از طریق تلفن ‌هوشمندم احساس ناراحتی دارم”

– “کم شدن شارژ باتری تلفن ‌هوشمندم من را می‌ترساند”

– “من احساس اضطراب می‌کنم زیرا نمی‌توانم با خانواده یا دوستانم ارتباط برقرار کنم”

یک مطالعه نشان داد که سطوح بالاتر نوموفوبیا (چنان‌چه از طریق NMP-Q اندازه‌گیری می‌شود) با وسواس بیش‌‌تری همراه است، و این نشان می‌دهد که ممکن است نوموفوبیا تا حد زیادی با برخی از اختلالات همپوشانی داشته باشد. به عنوان مثال، برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهند که احتمال بروز نوموفوبیا در افراد مبتلا به اضطراب و اختلالات هراس می‌تواند بالاتر از بقیه باشد.

۷. درمان

اگر علائم نوموفوبیا دارید یا احساس می‌کنید استفاده از تلفن ‌همراه باعث ایجاد مشکلاتی در زندگی شما می‌شود، صحبت با یک متخصص بهداشت روان می‌تواند کمک شایانی برای شما باشد. در حالی که هیچ درمان خاصی برای نوموفوبیا وجود ندارد، اما ممکن است درمانگرتان درمان از راه مواجهه یا رفتار-درمانی شناختی یا هر دو را برای رفع علائم شما توصیه کند. در برخی موارد، پزشک‌تان ممکن است نوعی دارو را برای رفع علائم اضطراب یا افسردگی که احتمالا تجربه می‌کنید، تجویز کند.

درمان از راه مواجهه

درمان از راه مواجهه یک روش رفتاری است که در آن یاد خواهید گرفت که به تدریج با ترس‌تان روبرو شوید. در مورد نوموفیوبیا، به تدریج عادت خواهید کرد که بدون تلفن همراه‌تان هم می‌توانید زمان را سپری کنید. ممکن است با دوره‌های زمانی خیلی کوتاه شروع کنید (مثلا این‌که تلفن‌تان را برای مدت معینی در یک اتاق دیگر بگذارید) و سپس به تدریج مدت زمان نبودِ تلفن‌تان را افزایش می‌دهید. مثلا می‌توانید زمانی که برای خرید به فروشگاه می‌روید آن را در خانه بگذارید یا زمانی که مشغول انجام کار دیگری هستید، تلفن‌تان را خاموش کنید.

رفتار-درمانی شناختی

رفتار-درمانی شناختی  فرایندی است که در آن به الگوهای تفکر منفی و غیرمنطقی در بروز رفتارهای ناسازگار نقش دارند، می‌پردازیم. درمانگر شما به شما کمک می‌کند تا یاد بگیرید که این روش‌های تفکر را شناسایی کنید و این افکار را با ایده‌های واقعی‌تر و منطقی‌تر جایگزین کنید.

به عنوان مثال‌، به جای فکر کردن در مورد این‌که اگر تلفن‌تان را هر چند دقیقه یک بار برای رسیدن پیام‌های جدید چک نکنید، چیزی را از دست خواهید داد، CBT به شما یادآوری می‌کند تا زمانی که گاه گاهی گوشی تلفن‌تان را چک کنید، احتمالاً چیزی را از دست نخواهید داد.

۸. داروها

هرچند هیچ داروی تأیید شده‌ای از سوی FDA برای درمان نوموفوبیا وجود ندارد، اما پزشک یا روانپزشک‌تان ممکن است داروهای ضد اضطراب یا داروهای ضد افسردگی را برای رفع برخی از علائم‌تان تجویز کند. بازدارنده‌ی بازجذب سروتونین مانند لگزوپرام ، سرترالین و پاروکستین اغلب به عنوان درمان‌های سطح اول برای اضطراب و افسردگی استفاده می‌شوند.

۹. مقابله  با نوموفوبیا

اگر فکر می‌کنید دچار نوموفوبیا هستید یا احساس می‌کنید که زمان زیادی را پای تلفن‌تان سپری می‌کنید، اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای مدیریت بهتر استفاده از دستگاه‌تان صورت بدهید.

* مرزهایی برای خودتان مشخص کنید. قوانینی را برای استفاده از تلفن‌تان تعیین کنید. این کار ممکن است به معنی اجتناب از تلفن‌ همراه‌تان در ساعات مشخصی از روز مانند زمان خوردن غذا یا هنگام خواب باشد.

* تعادل پیدا کنید. استفاده از تلفن شما برای پرهیز از تماس رو در رو با آدم‌های دیگر کار بسیار آسانی است. هر روز بر داشتن کمی تعامل شخصی با دیگران تمرکز کنید.

* استراحت‌های کوتاه مدت داشته باشید. شکستن عادت استفاده از تلفن ‌همراه می‌تواند دشوار باشد، اما اگر این کار را کم کم شروع کنید، برای‌تان آسان‌تر خواهد بود. مثلا می‌توانید زمانی که غذا می‌خورید یا مشغول انجام فعالیت دیگری هستید، گوشی تلفن را در اتاق دیگری قرار بدهید.

* روش‌های دیگری را برای سپری کردن وقت‌تان بیابید. اگر متوجه شدید که از تلفن‌تان به این دلیل استفاده می‌کنید که حوصله‌تان سر می‌رود، سعی کنید فعالیت‌های دیگری را انجام دهید تا هم سرتان گرم شود و هم حواس‌تان از گوشی پرت شود. مثلا سعی کنید کتاب بخوانید، پیاده‌روی کنید، ورزش کنید یا سرگرمی انجام بدهید که برای‌تان لذت‌بخش است.

کلام پایانی

نوموفوبیا به همراه سایر ترس‌ها و اعتیادهای رفتاری مرتبط با فناوری، یک مشکل در حال رشد است. با توجه به این‌که افراد زیادی به تلفن‌های همراه‌شان برای کار، مدرسه، اخبار، سرگرمی و ارتباطات اجتماعی متکی هستند، رفع این مشکل می‌تواند بسیار دشوار باشد.

قطع استفاده از تلفن ‌همراه اصلا واقع‌بینانه نیست، اما تعیین محدودیت و مرزهایی برای استفاده از تلفن‌تان می‌تواند کمک‌کننده باشد. گاه گاهی از گوشی‌تان دور شوید و در فعالیت‌های غیر مرتبط با تلفن‌تان حضور پیدا کنید و عواملی برای پرت شدن حواس‌تان از گوشی پیدا کنید. به این ترتیب سرتان شلوغ خواهد بود و به جای این‌که ناخودآگاه سراغ گوشی‌تان بروید، کارهای دیگری برای انجام خواهید داشت.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: verywellmind

نوموفوبیا: ۹ نکته درباره علائم، تشخیص و درمان بی ‌گوشی هراسی


 

برچسب ها

بازده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بازده

پربازدیدترین ها

کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی