کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

مننژیت مغزی: ۱۵ نکته درباره علائم، علتها و درمان مننژیت یا سرسام

به التهاب پرده‌های مغزی یا مننژ بیماری سرسام یا مننژیت مغزی گفته می‌شود. مننژها شامل سه لایه یا غشاء هستند که مغز و نخاع را می‌پوشانند. مننژیت هنگامی اتفاق می‌افتد که مایع اطراف مننژها دچار عفونت شود. شایع‌ترین علت‌های بروز مننژیت یا بیماری سرسام عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی هستند. سایر علت‌های ایجاد این وضعیت عبارت هستند از:

الف. سرطان
ب. تحریک شیمیایی
پ. قارچ
ت. حساسیت‌های دارویی

برخی از موارد مننژیت ویروسی یا باکتریایی واگیردار هستند. این نوع از مننژیت ممکن است بر اثر سرفه، عطسه، یا تماس نزدیک با دیگران منتقل شود.

مننژیت مغزی

۱. علائم بیماری سرسام یا مننژیت

علائم مننژیت ویروسی و باکتریایی ممکن است در مراحل نخست شبیه یکدیگر باشند. با وجود این، علائم مننژیت باکتریایی معمولا شدیدتر هستند. به علاوه، علائم این بیماری ممکن است بسته به سن بیمار متفاوت باشند.

علائم مننژیت ویروسی

بروز مننژیت ویروسی در نوزادان ممکن است باعث ایجاد علائم زیر شود:

الف. کاهش اشتها
ب. تحریک‌پذیری و زودرنجی
پ. خواب‌آلودگی
ت. بی‌حالی
ث. تب

مننژیت ویروسی در بزرگسالان باعث ایجاد علائم زیر می‌شود:

الف. سردرد
ب. تب
پ. گرفتگی گردن
ت. تشنج
ث. حساسیت به نور
ج. خواب‌آلودگی
چ. بی‌حالی
ح. حالت تهوع و استفراغ
خ. کاهش اشتها

علائم مننژیت باکتریایی

علائم مننژیت باکتریایی به صورت ناگهانی بروز می‌کنند. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

الف. وضعیت ذهنی متغیر
ب. حالت تهوع
پ. استفراغ
ت. حساسیت به نور
ث. تحریک‌پذیری و زودرنجی
ج. سردرد
چ. تب
ح. لرز
خ. گرفتگی گردن
د. بنفش شدن بخش‌هایی از پوست (شبیه کبودی)
ذ. خواب‌آلودگی
ر. بی‌حالی

اگر دچار چنین علائمی شده‌اید، باید فورا جهت دریافت مراقبت‌های درمانی اقدام کنید. مننژیت باکتریایی و ویروسی می‌توانند مرگبار باشند. تنها از روی حس و احوالات بیمار نمی‌توان به ابتلای وی به مننژیت باکتریایی یا ویروسی پی برد. پزشک معالج جهت تشخیص نوع مننژیت به انجام برخی آزمایش‌ها نیاز دارد.

علائم مننژیت قارچی

علائم مننژیت قارچی شبیه علائم دو نوع دیگر از این عفونت هستند. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

الف. حالت تهوع
ب. استفراغ
پ. حساسیت به نور
ت. تب
ث. سردرد
ج. سردرگمی یا فقدان موقعیت‌آگاهی

هر نوع از مننژیت یا بیماری سرسام دارای برخی علائم مشخص و مخصوص به خود است.

۲. دانه‌های قرمز یا راش پوستی

یکی از آخرین علائمی که نشان‌ می‌دهد یک عامل باکتریایی (نایسریا مننژیتیدیس یا مننگوکوک) بیماری مننژیت در جریان خون وجود دارد، ایجاد دانه‌های قرمز یا راش پوستی است. باکتری‌های عالم عفونت مننژیت مننگوکوک در خون تولید مثل می‌کنند و سلول‌های اطراف مویرگ‌ها را هدف قرار می‌دهند. وارد آمدن آسیب به این سلول‌ها باعث آسیب دیدن مویرگ، و نشت خفیف خون به خارج از آن می‌شود. این مسئله باعث ظاهر شدن دانه‌های کم‌رنگ صورتی، قرمز یا بنفش روی پوست می‌شود. این دانه‌ها ممکن است شبیه اثر زخم سوزن باشند و به سادگی با کبودی اشتباه گرفته شوند.

با وخیم‌تر شدن عفونت و گسترش آن، دانه‌های قرمز رنگ روی پوست مشخص‌تر می‌شوند. این دانه به تدریج تیره‌تر و بزرگ‌تر می‌شوند.

آدم‌های که دارای پوست تیره هستند، ممکن است به سادگی متوجه‌ی راش‌های مننژیت نشوند. نواحی روشن‌تر پوست، نظیر کف دست‌ها و داخل دهان، ممکن است نشانه‌های راش مننژیت را بهتر نشان دهند.

همه‌ی دانه‌ها یا راش‌های پوستی شبیه یکدیگر نیستند. با یک جستجوی ساده در اینترنت می‌توانید تفاوت میان دانه‌های ناشی از ابتلا به مننژیت را با سایر راش‌های پوستی متوجه شوید.

۳. انواع مننژیت یا سرسام

عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی شایع‌ترین علت‌های بروز مننژیت یا سرسام هستند. اشکال مختلف دیگری از مننژیت نیز وجود دارند؛ مثلا مننژیت کریپتوکوک ناشی از یک عفونت قارچی (مخمر قهوه‌ای زرد)، و مننژیت کارسینوماتو که با بیماری سرطان در ارتباط است. البته، شیوع چنین اشکال مننژیت کم‌تر است.

مننژیت ویروسی

مننژیت ویروسی شایع‌ترین نوع مننژیت یا بیماری سرسام است. ویروس‌های متعلق به دسته‌ی انتروویروس‌ها علت بروز ۸۵ درصد از موارد مننژیت هستند. شیوع این ویروس‌ها در طول فصل‌های تابستان و پاییز بیش‌تر هستند؛ این ویروس‌ها شامل موارد زیر می‌شوند:

الف. ویروس کوکساکی نوع A
ب. ویروس کوکساکی نوع B
پ. اکوویروس

ویروس‌های متعلق به دسته‌ی انتروویروس‌ها سالانه باعث بروز تقریبا ۱۰ الی ۱۵ میلیون مورد عفونت می‌شوند، ولی فقط درصد اندکی از آدم‌های مبتلا به این ویروس‌ها ممکن است دچار مننژیت یا بیماری سرسام شوند.

سایر ویروس‌ها نیز می‌توانند باعث بروز بیماری مننژیت شوند؛ از جمله:

الف. ویروس نیل غربی
ب. ویروس آنفولانزا
پ. ویروس اوریون
ت. ویروس اچ‌آی‌وی
ث. ویروس سرخک
ج. ویروس هرپس
چ. کولتی ویروس، عامل تب کنه کلرادو

مننژیت ویروسی معمولا بدون نیاز به درمان برطرف می‌شود. با وجود این، برخی از موارد مننژیت ویروسی نیز به درمان نیاز خواهند داشت.

مننژیت باکتریایی

مننژیت باکتریایی یک بیماری واگیردار است که به علت عفونت ناشی از برخی باکتری‌ها ایجاد می‌شود. چنان‌چه این بیماری درمان نشود، ممکن است باعث مرگ بیمار شود. بین ۵ الی ۴۰ درصد از کودکان و ۲۰ الی ۵۰ درصد از بزرگسالان مبتلا به این بیماری جان‌شان را از دست می‌دهند. این نوع از مننژیت حتی با انجام اقدامات درمانی مناسب نیز ممکن است باعث مرگ بیمار شود.

شایع‌ترین انواع باکتری‌هایی که باعث ایجاد مننژیت باکتریایی می‌شوند، عبارت هستند از:

الف. استرپتوکوک نومونیا که معمولا در مجاری تنفسی، سینوس‌ها، و حفره‌ی بینی یافت می‌شود، باعث ایجاد “‌مننژیت پنوموکوکی‌”‌ می‌شود.
ب. نایسریا مننژیتیدیس که از طریق بزاق دهان و سایر مایعات تنفسی منتقل می‌شود، باعث بروز “‌مننژیت مننگوکوک‌”‌ می‌شود.
پ. هموفیلوس آنفلوانزا که تنها می‌تواند باعث مننژیت شود، بلکه به بروز عفونت خونی، التهاب نای، سلولیت، و آرتریت عفونی نیز منجر می‌شود.
ت. لیستریا مونوسیتوژنز که باعث آلودگی باکتریایی مواد غذایی می‌شود.
ث. استافیلوکوکوس اورئوس که معمولا بر روی پوست و داخل مجاری تنفسی یافت می‌شود و باعث بروز “‌مننژیت استافیکوکال‌“‌ می‌شود.

مننژیت قارچی

مننژیت قارچی نوع نادری از مننژیت است. این نوع از بیماری مننژیت یا سرسام به خاطر وجود نوعی قارچ ایجاد می‌شود که بدن را آلوده می‌کند و سپس، از طریق جریان خون به مغز و نخاع گسترش می‌یابد.

آدم‌هایی که دچار ضعف دستگاه ایمنی بدن هستند، مثلا بیماران مبتلا به ایدز یا سرطان، بیش‌تر از دیگران در معرض ابتلا به مننژیت قارچی قرار دارند.

شایع‌ترین قارچ‌های مرتبط با مننژیت قارچی عبارت هستند از:

الف. کریپتوکوکوس (مخمر قهوه‌ای زرد) که از طریق استنشاق آلودگی‌ها یا خاک آلوده به فضولات پرندگان وارد بدن می‌شود.
ب. بلاستومایسس درماتیتیدیس – نوع دیگری از قارچ‌های موجود در خاک، به خصوص در نواحی مرکزی و غربی ایالات متحده
پ. هیستوپلازما که معمولا در محیط به شدت آلوده با فضولات خفاش و پرندگان، به خصوص در ایالت‌های مرکزی و غربی آمریکا (در نزدیکی اویاهو و رودخانه‌ی میسیسیپی)
ت. کوکسیدیوئیدس که در خاک برخی نواحی خاص در جنوب غربی، جنوب، و مرکز آمریکا یافت می‌شود.

مننژیت انگلی

این نوع از مننژیت یا بیماری سرسام در مقایسه با مننژیت ویروسی یا باکتریایی شیوع کم‌تری دارد؛ مننژیت انگلی توسط انگل‌های موجود در خاک آلوده، مدفوع، و روی برخی از حیوان‌ها و مواد غذایی نظیر حلزون‌ها، ماهی خام، طیور، یا محصولات کشاورزی ایجاد می‌شود.

یکی از انواع مننژیت انگلی که از بقیه نادرتر است، مننژیت ائوزینوفیل نام دارد. ۳ انگل اصلی عامل ایجاد مننژیت ائوزینوفیل هستند:

الف. آنژیوسترونژیلوس کانتونانسیس
ب. بایلیساسکاریس پروسیونیس
پ. گناتوستوما اسپینیژروم

مننژیت انگلی از فردی به فردی دیگر منتقل نمی‌شود. در عوض، این انگل‌ها باعث آلودگی آن دسته از حیوان‌ها یا مواد غذایی می‌شوند که انسان از آن‌ها تغذیه می‌کند. مصرف مواد غذایی آلوده به انگل یا تخم‌های انگلی عفونی می‌تواند باعث بروز عفونت شود.

یکی از انواع بسیار نادر مننژیت انگلی، مننژیت آمیبی، یک عفونت مرگبار به شمار می‌رود. این نوع از مننژیت هنگامی ایجاد می‌شود که انواع مختلفی از آمیب‌ها، هنگام شنا در دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، با برکه‌های آلوده، از طریق بینی وارد بدن شوند. این انگل می‌تواند بافت مغز را نابود کند و در نهایت، ممکن است باعث ایجاد توهم، تشنج، و سایر علائم بسیار خطرناک شود. شایع‌ترین گونه‌ی شناخته‌ شده‌‌ی این انگل نگلیریا فاولری نام دارد.

مننژیت غیر عفونی

مننژیت غیر عفونی، همان‌طور که از نام‌اش پیدا است، یک بیماری عفونی نیست. در عوض، نوعی مننژیت است که بر اثر سایر وضعیت‌ها یا برخی روش‌های درمانی ایجاد می‌شود. این وضعیت‌ها یا درمان شامل موارد زیر می‌شوند:

الف. لوپوس
ب. جراحت سر
پ. جراحی مغز
ت. سرطان
ث. مصرف برخی از داروها

۴. علت‌های بروز مننژیت یا سرسام

علت ایجاد هر نوع از مننژیت یا دیگری متفاوت است، ولی همه‌ی آن‌ها، در نهایت، مانند یکدیگر عمل می‌کنند: باکتری، قارچ، ویروس، یا انگل وارد جریان خون می‌شوند و به مغز یا نخاع دست پیدا می‌کنند. این عوامل بیماری‌زا در دیواره یا مایعات اطراف مغز و نخاع – دو بخش حیاتی بدن – تجمع می‌یابند و باعث افزایش و پیشرفت عفونت می‌شوند.

از سویی دیگر، مننژیت غیر عفونی بر اثر یک آسیب فیزیکی یا سایر وضعیت‌ها ایجاد می‌شود؛ این نوع از مننژیت عفونتی به همراه ندارد.

۵. واکسن مننژیت

برای انواع مختلفی از مننژیت باکتریایی واکسن تولید می‌شود. مننژیت مننگوکوک ناشی از باکتری نایسریا مننژیتیدیس یکی از انواع این بیماری است که واکسن آن در دسترس قرار دارد. با این‌که مننژیت ویروسی شیوع بیش‌تری دارد، مننژیت باکتریایی، در صورت عدم تشخیص و درمان سریع، می‌تواند بسیار خطرناک‌تر باشد.

به همین خاطر، دو واکسن اصلی مننژیت متعلق به عوامل باکتریایی است. نخستین واکسن، واکسن مننگوکوک کونژوگه، دارای ویژگی‌هایی است که می‌توانند چهار مورد از شایع‌ترین انواع سروتیپ‌های باکتریایی را مورد هدف قرار می‌دهند. اثر محافظت‌کنندگی این واکسن طولانی‌تر و قوی‌تر است؛ به خصوص اگر دوز یادآور نیز استفاده کنید.

واکسن دوم که MenB نام دارد، فقط یک نوع خاص را باکتری را مورد هدف قرار می‌دهد، و دوره‌ی محافظتی آن کوتاه‌تر است. استفاده از این واکسن فقط به جمعیت خاصی توصیه می‌شود.

عوارض جانبی واکسن مننژیت شامل درد، قرمزی، و احساس سوزش در ناحیه‌ی تزریق واکسن هستند. برخی از آدم‌ها ممکن است طی یک یا دو روز پس از دریافت واکسن به تب خفیف مبتلا شوند. هم‌چنین، لرز، سردرد، درد مفصل، و خستگی مفرط نیز به عنوان عوارض احتمالی دریافت واکسن مننژیت شناخته می‌شوند.

آدم‌هایی که باید در برابر مننژیت مننگوکوک واکسینه شوند

پنج گروه زیر در معرض خطر ابتلا به مننژیت مننگوکوک قرار دارند و باید واکسن مننژیت دریافت کنند:

الف. دانشجویان تازه وارد که قرار است در خوابگاه ساکن شوند و واکسن مننژیت دریافت نکرده‌اند
ب. نوجوانان ۱۱ یا ۱۲ ساله
پ. آدم‌هایی که قرار است به کشورهایی سفر کنند که بیماری مننگوکوک در آن‌جا شایع است
ت. کودکان ۲ ساله با بزرگتر که فاقد طحال یا دارای دستگاه ایمنی ضعیف هستند
ث. به طور کلی، نوجوانان باید با دریافت واکسن مننژیت از خود در برابر این بیماری محافظت کنند

۶. درمان مننژیت

روش درمانی بر اساس علت بروز مننژیت انتخاب می‌شود.

برای درمان مننژیت باکتریایی، بیمار باید فورا در بیمارستان بستری شود. تشخیص و درمان به موقع می‌تواند از ایجاد آسیب مغزی و مرگ بیمار پیشگیری کند. مننژیت باکتریایی از طریق تزریق وریدی آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود. هیچ گونه آنتی‌بیوتیک مخصوصی برای درمان مننژیت باکتریایی وجود ندارد. پزشک معالج آنتی‌بیوتیک را بر اساس باکتری عامل این بیماری انتخاب می‌کند.

مننژیت قارچی نیز با استفاده از عوامل ضد قارچ درمان می‌شود.

درمان مننژیت انگلی ممکن است فقط شامل رفع علائم بیماری یا تلاش مستقیم برای درمان عفونت باشد. این نوع از مننژیت، بسته به علت آن، ممکن است بدون استفاده از آنتی‌بیوتیک بهبود یابد. با وجود این، در صورت وخامت علائم این نوع از مننژیت، پزشک معالج ممکن است به درمان عفونت بپردازد.

مننژیت ویروسی ممکن است به خودی خود بهبود یابد، ولی رفع برخی از عوامل بروز مننژیت ویروسی نیازمند تزریق وریدی داروهای ضد ویروس خواهد بود.

۷. انتقال بیماری

بسیاری از انواع مننژیت واگیردار نیستند. مننژیت قارچی، انگلی، و غیر عفونی جزء بیماری‌های واگیردار به شمار نمی‌روند.

مننژیت ویروسی واگیردار است. این بیماری از طریق تماس مستقیم با مایعات بدن بیمار از قبیل مخاط، مدفوع، و بزاق دهان منتقل می‌شود. قطرات مایعات بدن فرد آلوده ممکن است به وسیله‌ی سرفه و عطسه به اطراف پخش شوند و بیماری به دیگران انتقال یابد. هنگام ملاقات با فرد آلوده به این بیماری هرگز نباید با وی تماس مستقیم برقرار کنید.

مننژیت باکتریایی، جدی‌ترین نوع مننژیت، نیز می‌تواند واگیردار باشد، به خصوص مننژیت مننگوکوک. این بیماری از طریق تماس طولانی با فرد آلوده به دیگران منتقل می‌شود. مدرسه‌ها، مهد کودک‌ها، پادگان‌ها، بیمارستان‌ها، و خوابگاه‌های دانشجویی از جمله مکان‌هایی هستند که این عفونت ممکن است به دیگران منتقل شود. برخی از انواع مننژیت مغزی (نه همه‌ی انواع این بیماری) از طریق تماس فرد به فرد به دیگران منتقل می‌شوند.

۸. مننژیت در نوزادان

مننژیت در نوزادان ممکن است نشانه‌ها و علائم متفاوتی نسبت به بزرگسالان داشته باشد. این علائم می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

الف. تب
ب. زردی (یرقان)
پ. سفتی و گرفتگی بدن یا گردن
ت. گریه با صدای زیر
ث. ناراحتی و گریه‌ی تسلی‌ناپذیر
ج. خواب‌آلودگی و دشواری در بیدار شدن
چ. تحریک‌پذیری و بد خلقی
ح. احساس ناخوشی و ضعف در مکندگی هنگام تغذیه با شیر مادر

مننژیت ویروسی در میان نوزادان شایع است. این بیماری بر اثر سرماخوردگی، تبخال، آنفولانزا، و اسهال ایجاد می‌شود. ویروس‌های عامل ایجاد این بیماری‌های شایع می‌توانند باعث بروز مننژیت ویروسی نیز بشوند.

مننژیت باکتریایی که شایع و در عین حال مرگبار است، غالبا بر اثر بروز یک عفونت جدی در نواحی نزدیک به سر ایجاد می‌شود. برای مثال، باکتری‌های ناشی از عفونت شدید گوش یا عفونت سینوس‌ها می‌توانند وارد جریان خون شوند و به مغز یا نخاع راه پیدا کنند؛ و به این صورت، باعث بروز یک عفونت بزرگ‌تر شوند.

۹. مننژیت در کودکان

با رشد کودکان و رسیدن آن‌ها به سن مدرسه و کالج مننژیت در آن‌ها شیوع بیش‌تر پیدا می‌کند. علائم مننژیت ویروسی و باکتریایی در کودکان بسیار مشابه‌ی علائم این بیماری در بزرگسالان است. این علائم عبارت هستند از:

الف. تب ناگهانی
ب. درد در بدن و گردن
پ. سردرگمی یا فقدان موقعیت‌آگاهی
ت. حالت تهوع
ث. استفراغ
ج. خستگی مفرط

در مورد میزان احتمال خطر ابتلای کودک‌تان به این بیماری باید بسیار هوشیار باشید.

۱۰. مننژیت مغزی در بزرگسالان

خطر ابتلا به بسیاری از اشکال مننژیت پس از سپری کردن نخستین دوره‌ی بزرگسالی کاهش می‌یابد. میزان شیوع این بیماری تا حدود زیادی به تغییر شرایط زندگی آدم‌ها بستگی دارد. مدرسه‌ها و خوابگاه‌های دانشجویی مکان‌هایی هستند که برخی از اشکال مننژیت مغزی ممکن است به راحتی در آن‌ها شیوع پیدا کند. هنگامی که یک فرد جوان از این شرایط خارج می‌شود، احتمال ابتلا به این عفونت نیز کاهش می‌یابد.

با وجود این، پس از ۶۰ سالگی نیز خطر ابتلا به مننژیت رو به افزایش می‌رود؛ زیرا سالمندان در معرض خطر ابتلا به بیماری‌ها یا وضعیت‌هایی قرار دارند که می‌توانند دستگاه ایمنی بدن را ضعیف کنند.

سالمندانی که دارای دستگاه ایمنی ضعیف هستند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به مننژیت قرار دارند. هم‌چنین، بزرگسالانی که در تماس نزدیک با گروه‌های مختلفی از آدم‌ها هستند نیز بیش‌تر از دیگران در معرض خطر ابتلا به مننژیت قرار دارند. این دسته از بزرگسالان ممکن است شامل معلم‌ها، پزشکان و پرستاران، و مراقبت کنندگان سالمندان و کودکان باشند.

۱۱. تشخیص مننژیت مغزی

فرایند تشخیص این بیماری با بررسی سابقه‌ی پزشکی بیمار و انجام معاینات بدنی آغاز می‌شود. سن بیمار، سابقه‌ی سکونت در خوابگاه، و سابقه‌ی مراقبت از سالمندان و کودکان می‌توانند سرنخ‌های مهمی باشند. پزشک معالج در طول معاینات بدنی به دنبال علائم زیر می‌گردد:

الف. تب
ب. افزایش ضربان قلب
پ. گرفتگی گردن
ت. کاهش سطح هوشیاری

هم‌چنین، پزشک معالج ممکن است به انجام پونکسیون نخاعی بپردازد. به این آزمایش بذل‌ نخاع نیز گفته می‌شود. این آزمایش به پزشک امکان می‌دهد به بررسی احتمال افزایش فشار بر دستگاه عصبی مرکزی بپردازد. هم‌چنین، این آزمایش می‌تواند وجود التهاب یا باکتری را در مایع نخاعی نشان دهد. به علاوه، پزشک معالج بر اساس نتایج این آزمایش می‌تواند بهترین آنتی‌بیوتیک را نیز برای درمان این بیماری شناسایی کند.

هم‌چنین، برای تشخیص مننژیت ممکن است از برخی دیگر از آزمایش‌ها نیز استفاده شود. آزمایش‌های رایج برای تشخیص این بیماری عبارت هستند از:

الف. کشت خون می‌تواند به شناسایی باکتری‌ها در خون کمک کند. باکتری‌های می‌توانند از طریق خون به مغز منتقل شوند. نایسریا مننژیتیدیس و استرپتوکوک نومونیا از جمله باکتری‌هایی هستند که می‌توانند باعث بروز سپتیسمی یا گندخونی و مننژیت مغزی شوند.
ب. شمارش کامل خون با افتراق سلول‌ها به عنوان شاخص کلی سلامت شناخته می‌شود. طی این آزمایش، تعداد گلبول‌های قرمز و سفید خون بررسی می‌شود. گلبول‌های سفید خون با عفونت مبارزه می‌کنند. تعداد این نوع از سلول‌های خونی معمولا در بیماران مبتلا به مننژیت افزایش می‌یابد.
پ. تصویر رادیولوژی از قفسه‌ی سینه می‌تواند وجود ذات الریه، بیماری سل، یا عفونت‌های قارچی را نشان دهد. پس از ابتلا به ذات الریه احتمال بروز مننژیت مغزی نیز وجود دارد.
ت. سی‌تی‌ اسکن سر نیز ممکن است وجود مشکلاتی نظیر آبسه‌ی مغزی یا سینوزیت را نشان دهد. باکتری‌ها می‌توانند از سینوس‌ها به مننژ منتقل شوند.

هم‌چنین، پزشک معالج ممکن است از آزمایش لیوان شیشه‌ای نیز استفاده کند. طی این آزمایش، پزشک یک لیوان شیشه‌ای را روی راش پوستی یا دانه‌های قرمز می‌غلتاند. چنان‌چه این دانه‌ها بر اثر فشار محو نشوند، احتمالا ناشی از مننژیت هستند. در غیر این صورت، بروز دانه‌های غیر معمول بر روی پوست ممکن است در اثر بیماری یا وضعیت‌های دیگر باشد.

۱۲. پیشگیری از مننژیت

برای پیشگیری از مننژیت، پیروی از یک سبک زندگی سالم – به خصوص اگر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستید – از اهمیت بالایی برخوردار است. موارد مهمی که باید جهت پیشگیری از ابتلا به مننژیت رعایت کنید، عبارت هستند از:

الف. استراحت به اندازه‌ی کافی
ب. عدم مصرف سیگار
پ. خودداری از تماس نزدیک با آدم‌های مبتلا به مننژیت

چنان‌چه با یک یا چند بیمار مبتلا به عفونت باکتریایی مننگوکوک تماس نزدیک داشته‌اید، پزشک معالج برای پیشگیری از ابتلای‌تان به مننژیت می‌تواند برای‌تان آنتی‌بیوتیک تجویز کند. این کار احتمال ابتلای‌تان را به این بیماری کاهش می‌دهد.

واکسیناسیون نیز می‌تواند از بدن در برابر برخی انواع مننژیت مغزی محافظت کند. واکسن‌هایی که می‌توانند از بروز مننژیت پیشگیری کنند، شامل موارد زیر هستند:

الف. واکسن هموفیلوس آنفلوانزا نوع B
ب. واکسن پنوموکوکال کونژوگه (PCV)
پ. واکسن مننگوکوک

هم‌چنین، رعایت مناسب بهداشت شخصی نیز می‌تواند به پیشگیری از مننژیت مغزی کمک کند. برخی انواع مننژیت از طریق تماس نزدیک با مایعات بدن فرد آلوده از قبیل بزاق دهان و ترشحات بینی سرایت می‌کنند. از استفاده‌ی مشترک از نوشیدنی‌ها، ظروف، و وسایل شخصی خودداری کنید؛ به خصوص اگر بیم سرایت این بیماری وجود داشته باشد.

۱۳. عوارض ابتلا به مننژیت مغزی

عوارض ابتلا به بیماری مننژیت معمولا عبارت هستند از:

الف. تشنج
ب. کاهش قدرت شنوایی
پ. کاهش قدرت بینایی
ت. مشکلات حافظه
ث. آرتریت
ج. سردردهای میگرنی
چ. آسیب مغزی
ح. هیدروسفالی
خ. آمپیم سابدورال یا تجمع مایع میان مغز و جمجمه

عفونت مننژیت ممکن است باعث تولید باکتری در جریان خون شود. این باکتری‌ها تکثیر می‌یابند و برخی سموم را در بدن منتشر می‌کنند. این سموم می‌توانند به عروق خونی آسیب بزنند و باعث نشت خون به پوست و اندام‌های بدن شوند.

نوع جدی این عفونت خونی می‌تواند مرگبار باشد. قانقاریا به پوست و بافت بدن آسیب می‌رساند. در موارد نادر، قطع عضو ضروری خواهد بود. بیماران مبتلا به مننژیت مغزی ممکن است دچار عوارض خطرناک متعددی بشوند.

۱۴. مننژیت و ذات الریه

مننژیت پنوموکوکال وضعیتی نادر است، ولی به عنوان یکی از خطرناک‌ترین و مرگبارترین انواع مننژیت باکتریایی شناخته می‌شود. ۲۰ درصد از بیماران مبتلا به این وضعیت، علی‌رغم دریافت کمک‌های درمانی جان‌شان را از دست می‌دهند.

حدود ۴۰ درصد از آدم‌ها نوعی باکتری به نام استرپتوکوک نومونیا را در گلو و پشت بینی‌شان حمل می‌کنند. این باکتری مسئول بروز بیماری‌های شایعی نظیر ذات الریه، عفونت‌های سینوس، و عفونت‌های گوش است.

با وجود این، گاهی اوقات، این باکتری از سد خونی مغزی عبور می‌کنند و باعث ایجاد التهاب و عفونت در مغز، نخاع، یا مایعاتی می‌شوند که به سرعت احاطه‌شان می‌کنند.

علائم این نوع خطرناک مننژیت مغزی عبارت هستند از:

الف. لرز کردن
ب. تب شدید
پ. استفراغ
ت. درد قفسه‌ی سینه
ث. سردرد
ج. سرفه
چ. سردرگمی
ح. ضعف
خ. فقدان موقعیت‌آگاهی

خوشبختانه، برای پیشگیری از مننژیت پنوموکوکال دو نوع واکسن وجود دارد.

۱۵. عوامل خطر ابتلا به مننژیت

در این بخش، به برخی از عوامل خطر ابتلا به مننژیت اشاره می‌کنیم:

ضعف دستگاه ایمنی

آدم‌های مبتلا به ضعف دستگاه ایمنی بیش‌تر از دیگران در معرض خطر ابتلا به عفونت‌ها قرار دارند. این عفونت‌ها می‌توانند شامل مواردی باشند که ممکن است به بروز مننژیت منجر شوند. برخی از اختلالات و روش‌های درمانی نیز می‌توانند باعث ضعیف شدن دستگاه ایمنی بدن شوند. از جمله:

الف. بیماری ایدز
ب. اختلالات خود ایمنی
پ. شیمی درمانی
ت. انجام عمل پیوند اندام یا مغز استخوان

مننژیت کریپتوکوک، که بر اثر آلودگی قارچی ایجاد می‌شود، شایع‌ترین نوع مننژیت مغزی در بیماران مبتلا به ایدز شناخته می‌شود.

فضا و شرایط زندگی

بیماری مننژیت مغزی معمولا در محیط‌های زندگی شلوغ و پرتراکم به دیگران سرایت می‌کند. زندگی کردن در فضاهای کوچک خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد. نمونه‌هایی از این قبیل مکان‌ها عبارت هستند از:

الف. خوابگاه‌های دانشجویی
ب. پادگان‌ها
پ. مدارس شبانه‌روزی
ت. کودکستان‌ها و مهدهای کودک

بارداری

زنان باردار بیش‌تر از دیگران در معرض ابتلا به لیستریوسیس – عفونتی که بر اثر باکتری لیستریا مونوسیتوژنز ایجاد می‌شود – قرار دارند. این عفونت می‌تواند به جنین نیز منتقل شود.

سن

آدم‌ها در هر سنی ممکن است در معرض ابتلا به مننژیت مغزی قرار داشته باشند. با وجود این، خطر ابتلای برخی از گروه‌های سنی  به این بیماری بیش‌تر است. کودکان زیر ۵ سال در معرض خطر بالای ابتلا به مننژیت ویروسی قرار دارند. نوزادان نیز بیش‌تر از دیگران در معرض ابتلا به مننژیت باکتریایی هستند.

کار با حیوانات

کشاورزان و دامداران و هم‌چنین سایر آدم‌هایی که با حیوانات کار می‌کنند نیز در معرض خطر ابتلا به عفونت لیستریا قرار دارند.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده – امیر رضا مصطفایی

منبع:healthline

مننژیت مغزی: ۱۵ نکته درباره علائم، علتها و درمان مننژیت یا سرسام


 

برچسب ها

بازده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جامانا

پربازدیدترین ها

کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی