کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

آگورافوبیا: ۹ نکته درباره علل، علائم و درمان هراس از مکان های باز

آگورافوبیا نوعی اختلال اضطرابی است که به عنوان ترس از موقعیت‌هایی که فرار کردن از آن‌ها یا دسترسی به هر گونه کمک در آن‌ها دشوار باشد، تعریف می‌شود. این کلمه از واژه‌ی باستانی یونانی “agora” مشتق شده‌است که به مکان‌هایی که در آن‌ها آدم‌های زیادی حضور دارند یا جایی مثلِ بازار اشاره دارد. آگورافوبیا تقریبا همان هراس از مکان های باز است اما در واقع، این اختلال کمی پیچیده‌تر است.

آگورافوبیا

آگورافوبیا ممکن است ترس از شلوغی، پل‌ها یا به تنهایی بیرون از خانه بودن را نیز شامل شود. سن شروعِ این اختلال به طور متوسط ​​20 سال است.

۱. حقایقی کوتاه در مورد آگورافوبیا

در این قسمت نکات کلیدی را در مورد آگورافوبیا می‌بینید. جزئیات بیش‌تر در ادامه قید خواهد شد.

– آگورافوبیا اغلب پس از یک یا چند حمله‌ی هراس ایجاد می‌شود.

– این اختلال می‌تواند به ترس‌های مختلفی از جمله ترس از فضای باز و ترس از مکان‌هایی که فرار از آن‌ها دشوار است، مانند آسانسورها، منجر شود.

– آگورافوبیا می‌تواند سبب شود که خارج شدن از خانه برای شخص دشوار باشد.

– علائم جسمی این اختلال عبارتند از: درد در قفسه‌ی سینه، سرگیجه و تنگی نفس.

– آگورافوبیا اغلب با داروهای ضد افسردگی یا داروهای کاهش‌دهنده‌ی اضطراب درمان می‌شود.

– اکثر مبتلایان به آگورافوبیا با پشت سر گذاشتنِ درمان، بهتر می‌شوند.

۲. آگورافوبیا چیست؟

این اختلال، در کتابچه‌ی راهنمای تشخیصی و آماری اختلال روانی 5  (یا دی‌اس‌ام ۵) به عنوان یک اختلال اضطرابی ذکر شده‌است.

اختلال اضطرابی زمانی است که احساس اضطراب از بین نمی‌رود و با گذشت زمان کم کم بدتر هم می‌شود.

اختلال هراس نوعی اختلال اضطرابی است، که در آن حملات هراس و احساس ناگهانی ترس ممکن است بدون هشدار رخ دهد.

آگورافوبیا چنین اختلالِ هراسی است. حملات هراس آگورافوبیک با ترس از مکان‌هایی که فرار از آن‌ها دشوار است یا جایی که ممکن است هیچ کمکی در دسترس نباشد، ارتباط دارد.

اماکنی که ممکن است آگورافوبیا را تحریک کنند معمولا سبب می‌شوند که فرد احساس خجالت، درماندگی یا گرفتاری داشته باشد، مانند مناطق شلوغ ، پل‌ها ، وسایلِ حمل و نقل عمومی و مناطق دور افتاده.

اکثر افراد بعد از تجربه‌ی یک یا چند حمله‌ی هراس دچار آگورافوبیا می‌شوند. این حملات باعث می‌شوند که فرد نگرانِ‌ رخ دادنِ حملاتِ‌ بیش‌تر باشد، بنابراین سعی می‌کند از موقعیتی که در آن حمله رخ داده دوری کند.

افراد مبتلا به آگورافوبیا ممکن است برای رفتن به اماکن عمومی به یک همراه نیاز داشته باشند و در بعضی مواقع حتی ممکن است نتوانند از خانه خارج شوند.

۳. تغییرات اخیر در معیارهای تشخیصی

شرایط تشخیص این اختلال اخیراً تغییر کرده‌آست. از سال 2013 ، در دی‌اِس‌ام- ۵ قید شد كه مبتلایان به آگورافوبیا دیگر نیازی به تایید بیش از حد بودن اضطراب‌شان در رابطه با علت این فوبیا ندارند.

در دی‌اس‌ام-۴، برای یک شخصِ زیر 18 سال باید ۶ ماه از ابتلا به این اختلال می‌گذشت تا تشخیص درستی در مورد او اعلام شود.

در دی‌اس‌ام-۵، 6 ماه برای همه‌ی بیماران افزایش یافته‌است. به این ترتیب این اختلال با ترس‌های زودگذر، موقتی یا نامرتبط اشتباه گرفته نمی‌شود.

دی‌ام‌اس-۴ همچنین تشخیص اختلال هراس و آگورافوبیا را به هم مرتبط دانسته‌است، اما این امر در دی‌ام‌اس-۵ تغییر یافت زیرا تعداد قابل‌توجهی از بیماران مبتلا به آگورافوبیا علائم هراس را تجربه نمی‌کنند.

اختلال هراس و آگورافوبیا اکنون دو تشخیص جداگانه هستند و عبارتِ “آگورافوبیا با یا بدون اختلال هراس” دیگر کاربردی ندارد.

۴. درمان

آگورافوبیا معمولاً با ترکیبی از دارو و روان‌درمانی درمان می‌شود.

شیوه‌های درمانی برای اکثر مبتلایان به آگورافوبیا مؤثر واقع می‌شود، اما در صورتی که درمان به موقع آغاز نشود، از بین بردن این اختلال دشوارتر خواهد بود.

دارو

متخصصان بهداشت و درمان می‌توانند یکی از سری داروهای زیر یا هر دو را تجویز کنند.

* بازدارنده‌های بازجذبِ سروتونین (یا اس‌اس‌آرآی‌ها): نوعی داروی ضد افسردگی هستند که می‌توان آن‌ها را برای درمان آگورافوبیا تجویز کرد.

انواع دیگر داروهای ضد افسردگی نیز می‌توانند تجویز شوند، اما عوارض جانبی آن‌ها ممکن است بیش‌تر باشد.

* داروهای ضد اضطراب که به بنزودیازپین‌ها نیز معروف هستند، داروهای آرام‌بخشی هستند که می‌توانند علائم اضطراب را در کوتاه مدت تسکین بدهند.

بنزودیازپین‌ها می‌توانند عادت ایجاد کنند.

داروهای ضد افسردگی ممکن است با دوز بالاتری شروع شوند و با نزدیک شدن به پایان درمان به آرامی کاهش بیابند.

شروع یک دوره داروهای ضد افسردگی و پایان دادن به آن‌ها گاهی ممکن است منجر به عوارض جانبیِ شبیه به حمله‌ی پانیک شود و بنابراین احتیاط لازم است.

روان‌درمانی

روان‌درمانی برای درمان آگورافوبیا، کار با یک درمانگر را برای کاهش علائم اضطراب شامل می‌شود. هدف از این روش ایجاد احساس امنیت و توانایی عملکرد بهتر در فرد بیمار است.

رفتار-درمانیِ شناختی بر تغییر د ادنِ افکاری تمرکز دارد که این اختلال را ایجاد می‌کنند.

فرد بعد از گذراندن این روش درمانی یاد می‌گیرد که:

– به وقوع پیوستن ترس‌ها بسیار بعید و دور از انتظار است

– اضطراب با گذشت زمان کاهش می‌یابد و علائم تا زمانِ کاهشِ آن قابل کنترل است

– چگونه با علائم کنار بیاید

– چگونه دیدگاهِ اشتباه خود را از یک موقعیتِ ایجادکننده‌ی استرس درک و کنترل کند

– چگونه افکار ایجادکننده‌ی هراس را بشناسد و تغییر بدهد

– چگونه استرس را مدیریت کند

ممکن است یک کار این باشد که موقعیت‌های ایجادکننده‌ی اضطراب را تجسم کنید، و از ساده‌ترین تا ترسناک‌ترین موقعیت را مورد بررسی قرار بدهید.

درمانگرانی که آگورافوبیا را تحت درمان قرار می‌دهند ممکن است درمان اولیه را بدون نیاز به مراجعه به مطب ارائه دهند.

گزینه‌ها ممکن است درمانِ آنلاین یا تلفنی و ویزیت در خانه را شامل شوند یا جلسات درمانی ممکن است در مکانی انجام شود که بیمار آن را بی‌خطر می‌داند.

حمایت خانواده نیز می‌تواند با نشان دادن درک و عدم وارد کردن فشار روی فرد بیمار، کمک‌کننده باشد.

۵. مدیریت علائم از طریق مراقبت از خود

مواردی که در حیطه‌‌ی مراقبت از خود هستند و می‌توانند به شما کمک کنند، عبارتند از:

– پایبندی به یک برنامه‌ی درمانی توصیه‌شده

– یادگیری شیوه‌ی ریلکس شدن و رسیدن به احساس آرامش

– تلاش برای مواجهه با شرایطی که در شما ترس ایجاد می‌کنند، زیرا به این ترتیب از شدتِ ترسناک بودن آن‌ها کاسته می‌شود

– پرهیز از الکل و داروهای اعتیادآور

– حفظ سلامتی با فعالیت بدنی، رژیم متعادل و خواب کافی

۶. علائم

آگورافوبیا می‌تواند ترکیبی از ترس، احساسات و علائم جسمانی باشد.

فرد مبتلا به آگورافوبیا معمولاً از موارد زیر می‌ترسد:

– تنها بودن

– حضور در اماکن شلوغ، فضاهای باز یا فضاهای کوچک

– شرمساری

– از دست دادن کنترل در یک مکان عمومی

– خیره شدن دیگران به او

– از دست دادن سلامت عقل

– مرگ یا این‌که حمله‌ی هراس ممکن است تهدیدکننده‌ی زندگی او باشد

ترس اصلی در اثرِ قرار گرفتن در شرایطی است که در صورت بروز خطر، رسیدنِ کمک یا فرار امکان‌پذیر نباشد.

احساسات دیگر

جدا از ترس، فرد مبتلا به آگورافوبیا ممکن است احساسات زیر را تجربه کند:

– جدا شدن از دیگران

– درماندگی

– سراسیمگی

– از دست دادن کنترل

– احساس این‌که این بدن واقعی نیست

– احساس این‌که محیط پیرامون‌تان واقعی نیست

برخی از افراد بیش از حد به دیگران وابسته می‌شوند یا به مدت طولانی در خانه می‌مانند.

علائم جسمی

برخی علائم جسمی نیز ممکن است بروز کند، مانند:

– درد قفسه‌ی سینه یا ناراحتی

– سرگیجه

– تند شدن ضربان قلب

– تنگی نفس

تعریق

– لرزیدن

– ناراحتی معده، تهوع و اسهال

– گرگرفتگی و لرز

– دچار اختناق شدن

افرادی که حملات هراس را تجربه می‌کنند ممکن است تغییراتی را در نحوه‌ی رفتار و عملکردشان در خانه، مدرسه یا محل کار تجربه کنند.

آن‌ها ممکن است سعی کنند از موقعیت‌هایی که می‌توانند حملات بیش‌تری ایجاد کنند، دور بمانند.

یا ممکن است غمگین یا افسرده شوند و شاید حتی به خودکشی فکر کنند. برخی هم ممکن است از الکل و سایر مواد مخدر استفاده کنند.

اخیراً یک مطالعه‌ی سوئیسی نشان داد که در افراد مبتلا به آگورافوبیا میزان التهاب درجه پایین نیز به مرور زمان افزایش می‌یابد.

این نشان می‌دهد که مبتلایان به این بیماری ممکن است بیش از بقیه در معرضِ خطر آتریواسکلروز (تصلب شرایین) و بیماری عروق کرونر باشند.

۷. علل بروز آگورافوبیا

اینکه چرا آگورافوبیا رخ می‌دهد هنوز ناشناخته است، اما تصور می‌شود مناطقی از مغز که واکنش ترس را کنترل می‌کنند ممکن است در بروز این اختلال، نقش داشته باشند.

عوامل محیطی مانند سابقه‌ی مورد هجوم واقع شدن در خانه یا حمله‌ی فیزیکی نیز نقش دارد.

از آن‌جایی که شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهند اختلالات اضطرابی در خانواده‌ها به صورت ارثی وجود دارند، عوامل ژنتیکی نیز ممکن است در بروز آگورافوبیا و سایر اختلالات هراس نقش داشته باشند.

در بعضی از افراد، این بیماری پس از انجام یک یا چند حمله‌ی هراس رخ می‌دهد، و آن‌ها از ترس موقعیت‌هایی که به طور بالقوه می‌تواند منجر به حملات هراس آتی شوند، می‌ترسند.

سایر اختلالات هراس یا فوبیا می‌توانند نقش فزاینده داشته باشند.

۸. تشخیص

آگورافوبیا معمولاً به دنبال مصاحبه با یک متخصص بهداشت و درمان، معمولاً در حوزه‌ی روانپزشکی، تشخیص داده می‌شود.

متخصص علائم و نشانه‌ها را ارزیابی می‌کند.

خانواده یا دوستان ممکن است با توصیف رفتار شخص به شما کمک کنند. با معاینه‌ی فیزیکی هم می‌توان وجود اختلالاتِ دیگری را که ممکن است به طور بالقوه باعث بروز علائم مشابه شوند، رد کرد.

معیارهای تشخیصی برای آگورافوبیا در دی‌اس‌ام-۵ شامل اضطراب یا ترس شدید در دست کم دو مورد از حالت‌های زیر است که در آن‌ها فرد احساس می‌کند که کمک در دسترس ندارد یا نمی‌تواند فرار کند:

– در وسایلِ حمل و نقل عمومی

– در یک فضای باز

– در یک فضای بسته

– در میان جمع یا صف

– تنها بیرون از خانه بودن

معیارهای تشخیصی اضافی شامل موارد زیر است:

– ترس یا اضطراب که به طور معمول به یک وضعیت خاص مربوط می‌شود

– ترس و اضطراب غیرِ متناسب با خطر واقعی

– اجتناب از قرار گرفتن در برخی موقعیت‌های خاص

–  تحمل کردن شرایط با پریشانی شدید

– پریشانی یا مشکلات در حوزه‌هایی از زندگی ناشی از ترس، اضطراب یا اجتناب

– فوبیا و دوری از برخی شرایط خاص به صورت طولانی مدت

۹. چشم‌انداز

تصور می‌شود که از هر سه نفری که تحت درمان قرار می‌گیرند، یک نفر سرانجام بر آگورافوبیا غلبه کرده و دوباره آن را تجربه نمی‌کند. تقریباً نیمی از افراد مبتلا، سطحی از بهبودی را تجربه می‌کنند، اما ممکن است در شرایطِ خاص، به عنوان مثال در مواقع استرس علائم این اختلال را مجددا داشته باشند.

از هر پنج نفر، حدودا ۱ نفر اصلا بهبودی پیدا نمی‌کند و با این اختلال، به زندگی خود ادامه می‌دهد.

آگورافوبیا می‌تواند بر عملکرد روزمره‌ی فرد مبتلا تأثیر بگذارد. هرکسی که علائم این بیماری را تجربه می‌کند باید با پزشک تماس بگیرد. درمان زودرس کمک می‌کند که بهتر نتیجه بگیرید.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده – سارا فیضی

منبع: مدیکال نیوز تودی

آگورافوبیا: ۹ نکته درباره علل، علائم و درمان هراس از مکان های باز


 

برچسب ها

بازده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربازدیدترین ها

کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی