کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

چگونه با عادات بد اعضای خانواده مان کنار بیاییم؟

چگونه با عادات بد اعضای خانواده مان کنار بیاییم؟

در این نوشتار نکاتی می‌آید که بدانیم به‌عنوان والدین کودکان یا همسر یا یک دوست خانوادگی چگونه با شرایط و عادات بد اعضای خانواده مان مثل بچه‌ها، همسر، اقوام و دوستان خانوادگی و فرزندان‌ روبه‌رو شویم.

 

unhappy-women.jpg

هنگام تغییر عادات‌مان از مضر و بد، به سمت عادات سالم و بهتر تنها خودمان را در نظر گرفته‌ایم و اعضای خانواده‌مان را از قلم انداخته‌ایم؟! خب، ما تنها افرادی نیستیم که دچار این حالت شده‌ایم. بسیاری از مردم از این موضوع که خانواده‌شان سعی نمی‌کنند عادات بهتری برگزینند، احساس ناامیدی می‌کنند. مثلاً با توجه به این‌که فست‌فودها میان قشر کودک و نوجوان و همین‌طور پیشرفت فناوری، محبوبیت زیادی دارند، ممکن است والدین فرزندانی باشیم که عاشق این دسته از خوراکی‌ها و ابزارها هستند. آنها فست‌فودها را به عنوان غذای اصلی مصرف می‌کنند و وقت زیادی را پای کامپیوتر هدر می‌دهند و احتمالاً اگر دو فرزند هم داشته‌باشیم، علاوه بر دو برابر شدن این دردسرها، حتماً باید جلوی زد و خوردهای آنها را هم بگیریم! گاهی هم ممکن است همسرمان الگوی غذایی نامناسبی برای فرزندان‌مان باشد.

خلاصه این‌که واقعاً برای والدین، چه احساس شکستی بزرگ‌تر از این که در بهبود عادات بدِ فرزندان‌شان، احساس ناتوانی کنند؟! در ادامه نکاتی می‌آید که بدانیم به‌عنوان والدین کودکان یا همسر یا یک دوست خانوادگی چگونه با شرایطی از این دست درباره‌ی بچه‌ها، همسر، اقوام و دوستان خانوادگی و فرزندان‌شان روبه‌رو شویم.

۱.طرز فکر صحیح

فیلسوفی به‌نام اپیکتِتوس درباره‌ی ایده‌ی تمرکز روی آن چه که تحت کنترل ماست و وا نهادن آن چه که در اختیارمان نیست، می‌نویسد: “تنها یک راه برای رسیدن به شادی وجود دارد و آن این است که نگرانی‌مان را در مورد اموری که فراتر از قدرت اراده‌مان است، متوقف کنم.”

شاید این گفته، برای هیچ‌یک از ما تازه نباشد و پیش‌تر شنیده باشیم‌اش. ولی می‌تواند یادآوری خوبی درباره‌ی این سئوال باشد که اگر نوبت به عزیزان مان برسد، چه عملکری خواهیم داشت؟! ‌ما کنترلی روی ایجاد عادات سالم در آنها نداریم، ولو اگر آن عزیز، فرزند خودِ ما باشد.

control-kids-mother-angry.jpg

تمایلی طبیعی در ما وجود دارد که بخواهیم همه به طرزی اخلاقی و صحیح عمل کنند و این راه درست، همان راهی است که ما عمل می‌کنیم! اگر از غذاهای سالمی استفاده می‌کنیم، می‌خواهیم عزیزان‌مان هم مثل ما غذا بخورند. اما این واقعاً موضوعی نیست که تحت اراده‌ی ما انجام شود و از طرفی، اگر نخواهیم روی این موضوع اختیار و دخالت داشته‌باشیم و به خود اجازه دهیم که روی موضوعی که تخت اراده‌مان نیست تمرکز نکنیم، حس می‌کنیم که شادی‌مان مختل شده‌است. عوض‌ا‌ش، چرا روی عادات خوب خودمان تمرکز نکنیم و با شفقت درباره‌ی عادات عزیزان‌مان رفتار نکنیم؟ چرا روی این‌ها که می‌تواند تحت کنترل ما باشد، تمرکز نکنیم؟!

۲.مثالی برای ما

بیایید به گذشته فکر کنیم، به زمانی که خودمان هم نوجوان بودیم و والدین‌مان از ما انتظار داشتند که غذاهای مفید و مقوی بخوریم. یعنی واقعاً شما با خوشحالی می‌گفتید: “وای! من چقدر خوشحال و خرسندم که والدین‌ام از من خواسته‌اند این سالاد را بخورم! ” ‌خودتان هم می‌دانید که بیشتر دوست داشتید پیتزا و کیک بخورید و محض رضای خدا هم شده، والدین‌تان درباره‌ی این یک قلم هم شده، شما را به حال خود بگذارند! همه‌ی ما در روزهای نوجوانی یاغی‌گری‌هایی داشتیم. دوست نداشتیم کسی به ما امر و نهی کند که چه بخوریم و کی ورزش کنیم. خب، حالا کافی است که خانواده و دوستان‌مان را به جای خودمان در نوجوانی بگذاریم. چنین امر و نهی‌ای آزاردهنده است. این‌طور نیست؟!

eating-salad-sad.jpg

شاید و فقط شاید، این حالت در بعضی از اعضای خانواده‌تان پیش بیاید که آنها بخواهند برخی از تغییراتِ مثبت را امتحان کنند. ممکن است همسرمان با الهام از ما بخواهند غذاهای مقوی را امتحان کنند و در دنیای آنلاین هم با مزایای این عادت، بیشتر و بهتر آشنا شوند. اما باید پذیرفت که انگیزه دادن به کودکان، واقعاً کار دشواری است. هرچند گاهی به‌صورت مقطعی ممکن است تشویق‌های ما مؤثر واقع شود و آنها به ورزش یا عادات خوب دیگر روی آورند، اما این عادات خوب احتمالاً در آنها زودگذر است. حداکثر تلاشی که ما می‌توانیم بکنیم این است که محیط زندگی‌مان را چنان تنظیم کنیم که آنها از میزان بیشتری از غذاهای سالم و عادات خوب دیگر بهره‌مند شوند اما به‌طور خلاصه، نباید انتظار داشته‌باشیم خانواده و فرزندان‌مان، همیشه کاملاً مطابق با یک برنامه‌ی سختگیرانه عمل کنند.

۳.محیطی که ما خلق می‌کنیم

نه تنها ما می‌توانیم برای عزیزان‌مان مانند یک الگوی خوب عمل کنیم، بلکه می‌توانیم برای آنها محیطی به‌وجود آوریم که آنها تشویق به برگزیدنِ عادات خوب نماید.ولی باید از همین ابتدا با یک حقیقت، کنار بیاییم: محیط کاملاً تحت تسلط ما نیست. راستش، حتی به‌طور نسبتاً کامل هم در اختیار ما نیست! عزیزان ما می‌توانند بخشی از زمان خود را در محیط‌هایی بگذرانند که عادات ناسالم در آن رایج است. این موضوع، چیزی نیست که در کنترل ما باشد، اما باز موضوع همان است که ما باید با تمام توان روی محیطی که بر آن بیشتر مسلط هستیم، تمرکز نماییم. از چیزهایی که تحت کنترل ما هستند، این موارد را می‌توان برشمرد:

– از آنها بخواهیم با ما در یک چالش، وارد رقابت شوند. مثلاً اگر می‌خواهیم آنها را تشویق به ورزش کنیم، یک چالش دراز و نشست یا چالش هر روز، یک قدم بیشتر در پیاده‌روی.

– از آنها بخواهیم در یک مسابقه‌ی دوی ۵ کیلومتری در آینده‌ای نزدیک، با ما رقابت کنند.

– پیشنهاد دهیم که همگی با هم به پیاده‌روی یا به یک اردو برویم.

– پیشنهاد دهیم با هم به یک دوچرخه‌سواری یا پیک‌نیکی که عزیزان‌مان دوست دارند، برویم.

– به یکی از این افراد، پیشنهاد دهیم با ما به پیاده‌روی بیاید و شانسی داشته‌اشیم تا درباره‌ی یک موضوع، گفت‌وگویی دو نفره داشته‌باشیم.

– به آنها پیشنهاد دهیم که با هم آشپزی کنیم و غذایی سالم و خوشمزه بپزیم.

– برای آنها مقالاتی درباره‌ی مزایای برگزیدن عادات سالم بفرستیم، اما بدون تعیین اجبار برای آنها که حتماً مطالعه کنند.

– از آنها بخواهیم که یارِ ورزشی ما باشند.

– از آنها بخواهیم برای دقایقی کوتاه هم شده، با ما به تمرین تمرکز بپردازند.

– کتاب‌های خوبی را که خوانده‌ایم و ممکن است باعث تشویق‌شان گردد، به آنها قرض دهیم

– درباره‌ی عادات سالمی که خود تجربه کرده‌ایم صحبت کنیم و آنها را تشویق نماییم که در بحث شرکت کنند.

– منابع الهام‌بخش و رویاهای‌مان را با آنها به اشتراک بگذاریم.

– تلاش کنیم آنها را به‌شیوه‌ای غیراجباری درباره‌ی موضوع‌های مربوط به سلامتی که ممکن است ندانند، آموزش دهیم.

تمام موارد فوق، باید با حداقل فشار بر مخاطبان‌مان اجرا گردند و میزان تشویق روش، بیش از فشار و اصرار باشد. نباید از یک شیوه چند بار استفاده کنیم. و مهم‌تر از همه این که این شیوه‌ها را به عنوان یک پیشنهاد ارائه دهیم، نه یک اجبار! این به آن معناست که اگر آنها موافق انجام پیشنهادات ما نبودند، نباید اصرار کنیم یا غمگین شویم. پیشنهادِ واقعی، با فشار بر فردی که مایل نیست آن را بپذیرد همراه نیست.

sad-man.jpg

در نهایت باید بدانیم حتی اگر نتوانیم تأثیری شگرف و کامل بر عادات عزیزان‌مان داشته‌باشیم، اما به میزان عمده‌ای می‌توانیم مؤثر واقع شویم. ما نمی‌توانیم و حق نداریم زندگیِ فردی دیگر و همچنین آرزوهای‌ش را کنترل کنیم. ما می‌توانیم کمکی مؤثر کنیم، اما مؤثرترین کمک ما این است که زندگی خودمان را اداره نماییم و اجازه دهیم که دیگران، خود به نتایج شخصیِ مسیر زندگی‌شان برسند!


منبع: وب سایت یک پزشک- فرانک مجیدی

//بازده//

چگونه با عادات بد اعضای خانواده مان کنار بیاییم؟


(مشاهده ۱۶ نفر, فقط امروز)
هرگونه نشر ، بازتولید یا بازنشر تمام یا بخشی از محتوای سایت بازده بدون کسب مجوز، غیرقانونی است و تحت پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت.
راحت و سریع با زدن دکمه + انتشار بده

0 دیدگاه در “چگونه با عادات بد اعضای خانواده مان کنار بیاییم؟”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربازدید ترین های هفته

No top posts yet

Page generated in 1٫237 seconds. Stats plugin by www.blog.ca

کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

پشتیبانی سایت