کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

من به آینده‌ای بدون تصادف باور دارم

نسخه‌ای از این مقاله در اصل در تک.پینینز(Tech.pinions)، وب‌گاهی مخصوص ایده‌ها، دیدگاه‌ها، و چشم‌اندازهای آگاهانه در صنعت فن‌آوری، به چاپ رسید. کمی پیش‌تر از یک ماه قبل، یک تصادف داشتم. آن‌قدرها هم بد نبود، ولی از یک تصادف جزیی بدتر بود. این خطای من بود و عوامل انسانی مختلفی هم تاثیرگزار بودند. نخستین آنها تردد ماشین‌ها بود. تردد ماشین‌ها در سیلیکون ولی همیشه افتضاح است. بدترین چیز در مورد آن این است که ترافیک سرعت می‌گیرد بعد ناگهان متوقف می‌شود.

تصادف ماشین

تصادف من تحت این شرایط رخ داد. در آزادراهی رانندگی می‌کردم که معمولا وقتی ترافیک سنگین است، از آن مسیر نمی‌روم و با نقاط سنگین آن آشنا نبودم. ترافیک چند کیلومتر را تبدیل به پارکینگ ماشین‌ها کرده‌بود، که ناگهان ترافیک سرعت گرفت، گویی هیچ مشکلی وجود نداشت.

شروع کردم به سرعت گرفتن، چون به نظر می‌رسید مسئله‌ی ترافیک حل شده‌است. من چند طول ماشین فاصله داشتم ولی فاصله‌ی توصیه شده ی ۳ ثانیه را نداشتم. ناگهان تردد ماشین‌ها با صدای واقعی ترمز شدید متوقف شد. وقتی می‌خواستم ترمز را فشار بدهم پایم سر خورد و به جای آن پدال گاز را فشار دادم. به ماشین جلویی زدم.

تا زمانی‌که در جاده‌ها ماشین‌هایی وجود دارند که ۱۰۰درصد توسط انسان کنترل می‌شوند، ریسک تصادف خودرو بالا باقی خواهدماند.

یک ماه قبل از به پایان رسیدن اجاره‌نامه‌ی ماشینی که هرروز با آن به محل کارم می‌رفتم، به جای آن یک پریوس صفر کیلومتر خریدم. هنوز داشتم خودم را به پدال‌های جدید عادت می‌دادم، که فکر می‌کنم به همین دلیل به خوبی ترمز نکردم و پایم سر خورد. مثل همه‌ی تصادف‌ها، خیلی سریع اتفاق افتاد. وقتی روی این تجربه تامل کردم، فهمیدم اگر همه‌ی ماشین‌های جاده‌ها سنسورهایی داشته‌باشند که بتواند از چنین‌ خطاهای انسانی جلوگیری کند و مانع تصادف و در نهایت آسیب دیدگی شود، چه‌ دست‌آورد عظیمی است.

بسیاری از ماشین‌های گران‌قیمت، مثل بعضی از ب‌ام‌وها و مرسدس‌ها، سنسورهایی دارند که اگر بفهمند راننده قادر به واکنش به‌موقع نیست و ماشین به‌زودی با چیزی برخورد خواهدداشت، به‌طور خودکار آن را متوقف می‌کنند. آگهی‌های بازرگانی این ویژگی‌ها را با استفاده از نشان دادن موارد استفاده به نمایش می‌گذارند، مثل ماشینی که دنده عقب از پارکینگ خانه خارج می‌شود و قبل از برخورد با کودکی که با دوچرخه‌اش در حال گذر از پیاده‌رو است، متوقف می‌شود. یا رانندگی در یک جاده‌ی تاریک و توفانی و متوقف شدن ماشین قبل از برخورد با درختی شکسته. ولی ظاهرا موارد استفاده‌ی آن در پیش‌گیری از وقوع تصادف‌های ناشی از خطای راننده، یا به احتمال زیاد نبود وقت کافی برای واکنش، بی‌نهایت است.

این سنسورها به همراه ترمزهای تقویت شده(ABS)، و در بعضی موارد، سیستم کنترل چرخ‌ تقویت شده، ظرفیت بالایی برای ایمن‌تر کردن جاده‌های ما دارند. ولی نکته‌ی حائز اهمیت این است که برای این‌که ایمنی به حداکثر برسد، همه‌ی ماشین‌های موجود در جاده باید این سنسورها را داشته‌باشند. امروزه بیش‌تر موارد استفاده‌ی این سنسورها در ترمز کردن برای پیش‌گیری از برخورد است که به از بین بردن یک خطای انسانی انفرادی کمک می‌کند. ولی تا زمانی‌که همه‌ی ماشین‌ها این ویژگی را نداشته باشند، نمی‌توانیم از اشتباه‌های بعضی انسان‌ها پیش‌گیری کنیم. حتی اگر ماشین من برای پیش‌گیری از برخورد با ماشین جلویی متوقف شود، باز هم ممکن است ماشین عقبی به من بزند، مگر این‌که آن هم سنسور داشته باشد. یا هنگامی که ماشینی از مسیر خود منحرف می‌شود و به سوی ماشین‌های دیگر می‌رود، اگر همه‌ی ماشین‌های اطراف آن تنظیم سرعت ضروری را انجام دهند می‌تواند به مسیر خودش برگردد. اگر همه‌ی ماشین‌ها بتوانند با یک‌دیگر حرف بزنند و دنیای اطراف‌شان را تصویرسازی کنند تا هنگام بروز خطاهای انسانی تنظیمات لازم را انجام دهند، شاید دنیایی بدون تصادف داشته‌باشیم. جالب است که این نکته که همه‌ی ماشین‌ها باید سنسور، دوربین، سی‌پی‌یو/جی‌پی‌یو با قدرت پردازش تصویری داشته‌باشند، درمورد همه‌ی وسایل نقلیه‌ی خودکار هم صدق می‌کند.

من مشغول گفت‌وگو با دوستی بودم که در صنعت اتومبیل بود و در شرکتش از نزدیک با تحقیقات ماشین‌های خودکار در ارتباط است، و او یک دلیل کوچک این را برایم توضیح داد. برای روشن‌تر شدت بحث، فرض کنیم یک ماشین کاملا خودکار به بازار می‌آید، و من یکی از آنها را می‌خرم. برای این‌که این ماشین از محدودیت‌های نظارتی بگذرد، باید برای یک سری قوانین ایمنی جاده و ترافیک برنامه‌ریزی شود. یکی از آنها قانون”حفظ فاصله‌ی ایمن ۳ ثانیه” است. بنابراین من در حال رانندگی با سرعت مجاز، احتمالا در یکی از خطوط سمت راست هستم، و فاصله میان من و ماشین جلویی ۳ ثانیه است. به محض این‌که ماشین دیگری ناگزیر وارد این فضای خالی شود، ماشین من به‌طور خودکار سرعت را کم می‌کند تا فاصله‌ی ۳ ثانیه را با این ماشین جدید حفظ کند. می‌توانید تصور کنید این چه‌طور می‌تواند در تردد ماشین‌های پشت سر من مسائلی ایجاد کند، همین‌طور زمان سفر من را به میزان چشم‌گیری طولانی‌تر کند.

حالا اگر همه‌ی ماشین‌ها خودکار بودند داستان طور دیگری بود، و در این مورد قانون ۳ ثانیه وجود نداشت. اگر همه‌ی ماشین‌ها می‌توانستند با هم حرف بزنند و به موقع تنظیمات لازم را انجام بدهند، می‌توانستند با فاصله‌ی کمی در جاده‌ها حرکت کنند. نه‌تنها دیگر تصادفی نخواهیم داشت، بلکه ترافیک هم نخواهیم داشت. جنبه‌ی منفی آن زمانی است که وقتی توقف می‌کنید و به این فکر می‌کنید که چه‌قدر طول می‌کشد تا همه‌ی ماشین‌ها این سنسورها را داشته‌باشند و خودکار باشند. متاسفانه حداقل چندین دهه با این واقعیت فاصله داریم.

در نهایت احتمالا مفهوم خودروهای هیبریدی اول اتفاق می‌افتد. ماشین من قادر خواهد بود در بسیاری از شرایط برای من تصمیم بگیرد تا از تصادف‌ها پیش‌گیری کند یا آنها را به حداقل برساند. و تا زمانی که ماشین‌هایی در جاده هستند که ۱۰۰درصد توسط انسان کنترل می‌شوند، ریسک تصادف‌های رانندگی بالا باقی خواهدماند. در آینده تصادف به تاریخ خواهدپیوست.

 

ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده

منبع: ام اس ان

 

 

(مشاهده ۱۵ نفر, فقط امروز)
هرگونه نشر ، بازتولید یا بازنشر تمام یا بخشی از محتوای سایت بازده بدون کسب مجوز، غیرقانونی است و تحت پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت.
راحت و سریع با زدن دکمه + انتشار بده

برچسب ها

0 دیدگاه در “من به آینده‌ای بدون تصادف باور دارم”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربازدید ترین های هفته

No top posts yet

Page generated in 1٫106 seconds. Stats plugin by www.blog.ca

کسب و کار

کسب و کار,بازاریابی

پشتیبانی سایت